¿Cómo deixei que todo isto me sobreviñera?
O meu propio soño marchou de min comigo
Non podo permitir que se me malinterprete unha vez máis
¿Por qué me afectas?, ¿por qué me afectas aínda?.
Unha absurda desposesión infranqueable.
Pero que eu estaría ben, que non cumpren coidados xa sabes que total eu
estaría ben, sempre ben, aínda que non se me entendese aínda
que perdese a saúde na miña mocidade.
Eu tamén pensaba que podería controlalo.
¿Por qué me desesperas?, ¿por qué aínda me desesperas?.
Unha poza de notas sostidas,
un reiseñor mecánico é a tarde
¿Cómo tiven a coraxe de asumir a túa estratexia?
Una navaja lenta es el proyecto de la identidad.
Una celebración añil el re-conocimiento.
¿Cómo dejé que todo esto me sobreviniera?
Mi propio sueño marchó de mí conmigo
No puedo permitir que se me malinterprete una vez más
¿Por qué me afectas?, ¿por qué me afectas todavía?.
Una absurda desposesión infranqueable.
Pero que yo estaría bien, que no hacen falta cuidados ya sabes que total yo
estaría bien, siempre bien, aunque no se me entendiese aunque
perdiese la salud en mi edad aún tempr ana .
Yo también pensaba que podría controlarlo.
¿Por qué me desesperas?, ¿por qué todavía me desesperas?.
Una charca de notas sostenidas,
un ruiseñor mecánico es la tarde
¿Cómo tuve el coraje de asumir tu estrategia?
B
Cando deixo de ser flor,
molesto.
Pero o duro era ser, o
infatigablemente aciago.
Que eu contraese algunha seria doenza
favorecería grandemente á miña obra literaria.
Como non teña traballo, marcho para Las Vegas.
Nos Estados Unidos son máis guapa que en ningún sitio.
Pero teño sido agre e pretenciosa,
teño sorrido por interese propia,
a axetreada capitalista sexy ;
compensei polos meus días de impotencia.
Ser
é o difícil.
Cando falei só contemplaron os meus labios.
¿Se me tomo un descanso iso
faráme irresponsable?
¿se son vulnerable
serei pisoteada?
¿se me fosen peor as cousas
quereríadesme máis?
Unha profusa navalla é o proxecto da identidade,
un reiseñor mecánico a tarde.
Tanto souvenir acabará con Notre Dame
¿Onde estabas cando te necesitei?
Cuando dejo de ser flor,
molesto.
Pero lo duro era ser, lo
infatigablemente aciago.
Que yo contrayese alguna seria dolencia
favorecería enormemente a mi obra literaria.
Como no encuentre trabajo, me marcho a Las Vegas.
En los Estados Unidos soy más guapa que en ningún sitio.
Pero he sido antipática y pretenciosa,
he sonreído por mi propio interés,
la ajetreada capitalista sexy;
compensé por mis días de impotencia.
Ser
es lo difícil.
Cuando hablé sólo contemplaron mis labios.
¿Si me tomo un descanso eso
me hará irresponsable?
¿si soy vulnerable
seré pisoteada?
¿si me fuesen peor las cosas
me querríais acaso más?
Una profusa navaja es el proyecto de la identidad,
un ruiseñor mecánico la tarde.
Tanto souvenir acabará con Notre Dame
¿Dónde estabas cuando te necesité?
C
H ana yo compréndeme. Non sei
se talvez se me entendería mellor no Xapón.
Ó peixe débil a corrente levaráo a algún lugar seguro.
O peixe forte estará só nun esforzo que se multiplica.
O doado
non é ser.
Non tería comprometido tanto
por medo a facer que ti me despreciases,
non tería sido tan autodestructiva,
non tería prescindido de necesidades,
non tería negado os meus empeños
¿se son guapa terei
menos posibilidades de estar sóa?.
H ana yo me comprende. No sé
si tal vez se me entendería mejor en Japón.
Al pez débil la corriente lo llevará a algún lugar seguro.
El pez fuerte estará solo, en un esfuerzo que se multiplica.
Lo fácil
no es ser.
No habría comprometido tanto
por miedo a hacer que tú me despreciaras,
no habría sido tan autodestructiva,
no habría prescindido de necesidades,
no habría negado mis empeños
¿si soy guapa tendré
menos posibilidades de estar sola?
D
Eu nada máis quería debuxar un amuleto
pero cando falei só contemplaron os meus labios.
Preguntarlle ós lirios, ás pantallas, ós papeis térmicos,
preguntarlle ós demáis quen demos é que era eu.
Corrín o risco de perderme, -a min, que fun todo canto tiven-
apoucada nena pálida do uniforme azul.
¿Faría da nosa casa o éxito un fracaso?
Privilexio da miseria é ter o seu lugar
Como non teña traballo, marcho para Las Vegas.
O volume de todas as miñas cifras incide nas esporas ás que me inclino.
Xúroche que non tería sometido tanto
por medo a non estar a aquela altura.
¿Se non quero é que non quero?
Ó peixe débil a corrente levaráo a algún lugar seguro.
O peixe forte estará só nun esforzo que se multiplica.
Misericordioso é o premio quero estar enferma
¿Ónde estabas cando te necesitei?.
Yo sólo quería dibujar un amuleto
pero cuando hablé sólo contemplaron mis labios.
Preguntarles a los lirios, las pantallas, los papeles térmicos,
preguntarle a los demás quién demonios era yo.
Corrí el riesgo de perderme, -a mí, que fui todo cuanto tuve-
apocada niña pálida del uniforme azul.
¿Haría de nuestra casa el éxito un fracaso?
Privilegio de la miseria es tener su lugar
Como no encuentre trabajo, me marcho a Las Vegas.
El volumen de todas mis cifras incide en las espuelas a las que me inclino.
Te juro que no habría sometido tanto
por miedo a no estar a aquella altura.
¿Si no quiero es que no quiero?
Al pez débil la corriente lo llevará a algún lugar seguro.
El pez fuerte estará solo, en un esfuerzo que se multiplica.
Misericordioso es el premio quiero estar enferma
¿Dónde estabas cuando te necesité?.
Polifonías (2006) (colectivo)